شدم 31 ساله! اما شکر خدا خودم احساس می کنم 23 سالمه! امشب همراه با دیگر شرکت های مستقدر در مرکز رشد دانشگاه دعوت بودیم مراسم افطاری ، اون هم به میزبانی و دعوت آقای دکتر ملامحمدی از شرکت کاوشگران آب رفسنجان، یه دورهمی خوب بود ، امید بخش و خاطره انگیز ....

دیروز یکم مهرماه نود و هشت ، اولین روز شغلی من در کسوت معلمی بود، البته صحیح تر آن است بگویم در کسوت استادکاری و هنرآموزی. پیش رویم یک مسیر سخت، پر از مسئولیت اما شیرین وجود دارد.

دارم فکر میکنم از همین ابتدای راه و از همین خشت اول چه هدف، برنامه و راهی را دنبال کنم تا ده سال بعد اگر به یکم مهرماه نود و هشت فکر کردم، در فکرم ایکاش ها و اگرها جایی نداشته باشند...

درست مثل بالا رفتن از کوه با پای برهنه و بعد پرت شدن از کوه با دست های بسته، خسته و شکسته ام...

اینجا هوا حسابی سرد شده و بخاری ای که با خودم آورده ام برای این خونه کوچیکه ... از وقتی از ادویه ها استفاده می کنم آشپزیم خیلی بهتر شده. معمولا حالم خوبه اما گاهی وقتا یهویی نسبت به خانواده و دوستام دلشوره و نگرانی میاد سراغم.

دارم با مسئول پژوهشسرا همکاری می کنم و می خوام به دانش آموزا کمک کنم در جشنواره ها موفق باشن.

الان هم یه لیوان دمنوش آویشن ریختم برای خودم و دارم نوش جان می نمایم.

بعضی وقتا میام اینجا و چند دقیقه به این صفحه سفید ادیتور بلاگفا خیره می شوم....واقعا چی شده؟ چرا من دیگه حرفی برای گفتن ندارم!؟

تا همین چند ماه قبل که رفسنجان بودم و همیشه دور و برم شلوغ بود، فکر میکردم آدم تنهایی هستم، حالا مدتی است از رفسنجان آمده ام، از خودم خانواده و موقعیت هایم و همه ی آدم های زندگی ام فاصله گرفته ام و تنها زندگی می کنم، و این تنهایی باعث شده است تنهایی را بهتر از قبل بشناسم ... باعث شده است پای حرفهای خودم بنشینم، انگار خودم بوده است، کسی که سالها تشنه ی این هم صحبتی بوده است ...